Lydia Blogt!: Restaurante La Rosalía

Deze morgen ( om 11u ) zouden we de eerste rondleiding meepikken in de Casa del Gobierno de la Ciudad Buenos Aires… maar onze informatie was een beetje verkeerd! Om 11u kreeg je ’s zondags een rondleiding, ’s zaterdags pas om 16u en 17u!!! Ik zal dus straks maar weer eens op hoge poten naar de toeristeninformatie stappen om heel lichtjes mijn ongenoegen uit te drukken over deze stommiteit . Ze, steeds dezelfde madaminformatie? had het nota bene op een papiertje geschreven dat ik zelfs nog niet weggesmeten heb!.Bon, dan maar in een taxi gestapt naar de wijk Barracas, Sedería José? Avenida Montes de Oca 866. Daar zou zich een internationaal gekende zijdewinkel bevinden waar grote couturiers en individuele sterren hun stoffen komen kiezen… Waarom wij dan niet?  Spijtig, foto’s nemen of filmen was hier niet aan de orde maar de charmante service was ongelooflijk! Zonder een concrete vraag, geraak je nauwelijks over de dorpel, maar wij hadden een zeer specifieke vraag naar een speciale crêpe georgette… En dat hadden ze net niet !We zagen wel rollen van algo parecido, maar … Wel Marianne en ik geraakten tot in de achterkamer van Sedería José waar meer gekenden ons al voorgingen…
Buiten zagen we weer een pleintje, standbeelden en op zijn ’s zaterdags wandelende mensen , voor ons duidelijk, van het Joodse geloof. We waanden ons zowaar in de buurt van ’t Stadspark!Buenos Aires is een stad die je als een vertrouwde lekkere jurk moet aantrekken… Waar we vorig jaar als toeristen rondstrompelden, beginnen we nu te leven hier, een beetje de harteklop te voelen… geen foto’s… gewoon, geleefd…

Maar toen begon de honger te knagen .We moesten nog een kader afhalen in San Telmo op Bolívar, bij de kadermaker… Toen kwam Marianne op ’t leuke idee :”Waarom proberen we het restaurantje van jouw koe niet?” Het is alleszins in de buurt…

Dit bleek een schitterend idee, je kon er op een overdekt terrasje zitten ( wat we met dit lekkere weer verkozen), of in een uiterst gezellig kader binnen. De “bife de chorizo” was om er lyrisch over te worden , de sausjes waren heel Spaans, de sla was zo ruim dat ik die in het tijdsbestek dat we nog hadden, niet volledig opgegraasd kreeg…