Punta Arenas

Om 11u30 stapten we van de loopbrug van de Mare Australis weer aan land. Ontscheping in Punta Arenas in Chili.We hadden de indruk nog op zeemansbenen te lopen. Het weer liet zich hier ook niet van zijn fraaiste kant zien, een druilerige regen is  niet de gewenste verwelkoming aan land... We reden met een taxi naar ons hotel Cabo de Hornos.We kregen van de rit alleszins geen blij gevoel.Wat een deprimerend stadje! Lag het aan ons of aan dit druilerige weer of inderdaad aan de vrij kale straten met onooglijke huizen? Het hotel lag aan het hoofdplein/parkje van Punta Arenas. Daar was een kleine feria aan de gang met kraampjes vol brei-en haakwerk.Dit zagen we vanuit het raam van onze kamer .

Eigenlijk kregen we vanaf het begin een slechte indruk van Punta Arenas, ontgoochelend.Cabo de Hornos zou een van de betere  hotels moeten zijn maar gaf net als de stad een vrij desolate sfeer weer. Aan de receptie vonden ze zelfs eerst de reservatie niet terug maar gelukkig had Marianne de copies van de mails bij zich!Om dit negatieve gevoel tegen te gaan wilden we toch Punta Arenas nog een kans geven en gingen we nog het Parc Natural Miradores bezoeken.Na lang overleggen met de receptie kon die een rit per (soort ) taxi versieren om ons erheen te brengen en ons de kans te geven er te wat te wandelen ( na afspraak een uur ) en terug te brengen het hotel....

Maar het regende en bleef regenen. De jonge taxichauffeur gaf al rijdend een hoop toeristische informatie en stopte aan enige uitzichtpunten ( de miradores) van Alta Punta Arenas.Binnen de minuut was ik natuurlijk al flink aan de babbel... In deze streken is het een supergroot voordeel je mondje in de lokale taal te kunnen roeren...

Aangekomen aan het Parc Natural Miradores moesten we wel beseffen dat er hier wegens de constante troosteloze regen geen gewandel mogelijk is.We gaan dan maar een kop thee drinken in het cafetaria aan de zetellift ( in de winter wordt er hier ook geskied ). We zijn de enigste twee gasten in een groot spel!

Nat, natter, natst!!!