Barrio Chino

Omdat er vorige zondag op de feria van Belgrano zo weinig kraampjes stonden ( we veronderstelden wegens grijze dreigende wolken ) en er echt wel niet de sfeer heerste die we van een feria gewoon zijn, bedachten we dat het met de stralende zon van vandaag heel wat beter zou zijn… Niks van, iets meer kraampjes bezet maar het kon echt niet tippen aan Recoleta of zelfs San Telmo…We zagen er wel heel veel volk in de kerk Iglesia Immaculada Concepción.


Kruiden, paddestoelen, gedroogde toestandjes in bakken... Het is wel kleurrijk!

De gekende snuisterij-rommeltjes-winkels zien we er van klein tot groot formaat…

Dit vond ik toch wel een beduimeld kruidenwinkeltje…


De Chinese wijk is dus wel degelijk en duidelijk chinees. We zagen er o.a. boekenwinkeltjes met niks anders dan boeken met voor ons onbegrijpelijke lettertekens.

Heel veel chinese restaurantjes zien we, waar een merendeel oosterse klanten eten…Het is er druk! De straten en de winkels lopen vol volk.

Casa del Gobierno de la Ciudad de Buenos Aires

El Palacio de Gobierno ( Bolívar 1), en la Casa de la Cultura ( Avenida de Mayo) hebben binnenin een gezamenlijke doorgang. La Casa de la Cultura is gehuisvest in het vroegere gebouw van de krant La Prensa. Samen beslaan ze heel wat ruimte !




Als de toegangspoort open is, wordt ze bewaakt door 2 leden van de Regimiento de Patricios, die stokstijf in de houding blijven staan. Anders dan de mannen van de Regimiento de Granaderos van de Casa Rosada ( maar die stonden dan wel niet op wacht, maar fungeerden als gids ).


Het hele interieur van het gebouw van la Prensa is van Franse makelij. Het werd op het einde van de XXste eeuw uitgeroepen tot Monumento Historico Nacional.



Vooral aan het Salon Dorado wordt veel symbolische waarde gehecht. In het gidsje lees ik :Op een van de muren vinden we o.a. een bas-reliëf van apocalyptische engelen die een openbaring aankondigen: namelijk de letter P van Palabra ( woord), Paz (vrede),Prensa (pers, en tegelijk naam van de krant ), Periodismo ( pers en jounalistiek).

Het Salon stelt een wereldlijke tempel voor, toegewijd aan de “gelijkheid van de mens” door middel van de kunsten en de vrede.



De gevels aan de Avenida de Mayo en aan Rivadavia zijn de enigste in Argentinië die gemaakt zijn in de “estilo Garnier”, ingevoerd door de beroemde architekt van de opera van Parijs en het casino van Montecarlo.

“La Farola” bovenop het koepeltje van het gebouw is een bronzen beeld van de godin Pallas Athena. Het weegt zo’n 4000 kg en is van Maurice Bouval. Dit beeld werd tot het symbool van de krant La Prensa en van de persvrijheid in ’t algemeen. In haar linkerhand heeft ze een krant die ze toont als “openbare bekendmaking” en in de opgeheven rechter draagt ze een elektrische fakkel,die stelt de fakkel van de vrijheid voor, die de horizonten verlicht.

Restaurante La Rosalía

Deze morgen ( om 11u ) zouden we de eerste rondleiding meepikken in de Casa del Gobierno de la Ciudad Buenos Aires… maar onze informatie was een beetje verkeerd! Om 11u kreeg je ’s zondags een rondleiding, ’s zaterdags pas om 16u en 17u!!! Ik zal dus straks maar weer eens op hoge poten naar de toeristeninformatie stappen om heel lichtjes mijn ongenoegen uit te drukken over deze stommiteit . Ze, steeds dezelfde madaminformatie? had het nota bene op een papiertje geschreven dat ik zelfs nog niet weggesmeten heb!.Bon, dan maar in een taxi gestapt naar de wijk Barracas, Sedería José? Avenida Montes de Oca 866. Daar zou zich een internationaal gekende zijdewinkel bevinden waar grote couturiers en individuele sterren hun stoffen komen kiezen… Waarom wij dan niet?  Spijtig, foto’s nemen of filmen was hier niet aan de orde maar de charmante service was ongelooflijk! Zonder een concrete vraag, geraak je nauwelijks over de dorpel, maar wij hadden een zeer specifieke vraag naar een speciale crêpe georgette… En dat hadden ze net niet !We zagen wel rollen van algo parecido, maar … Wel Marianne en ik geraakten tot in de achterkamer van Sedería José waar meer gekenden ons al voorgingen…
Buiten zagen we weer een pleintje, standbeelden en op zijn ’s zaterdags wandelende mensen , voor ons duidelijk, van het Joodse geloof. We waanden ons zowaar in de buurt van ’t Stadspark!Buenos Aires is een stad die je als een vertrouwde lekkere jurk moet aantrekken… Waar we vorig jaar als toeristen rondstrompelden, beginnen we nu te leven hier, een beetje de harteklop te voelen… geen foto’s… gewoon, geleefd…


Maar toen begon de honger te knagen .We moesten nog een kader afhalen in San Telmo op Bolívar, bij de kadermaker… Toen kwam Marianne op ’t leuke idee :”Waarom proberen we het restaurantje van jouw koe niet?” Het is alleszins in de buurt…



Dit bleek een schitterend idee, je kon er op een overdekt terrasje zitten ( wat we met dit lekkere weer verkozen), of in een uiterst gezellig kader binnen. De “bife de chorizo” was om er lyrisch over te worden , de sausjes waren heel Spaans, de sla was zo ruim dat ik die in het tijdsbestek dat we nog hadden, niet volledig opgegraasd kreeg…


Wat een fijne lekkere dag… even nu naar ’t hotel en dan … opnieuw Casa del Gobierno de la Ciudad Buenos Aires binnen proberen te geraken…

Palacio del Congreso

We bezochten het Palacio del Congreso de la Nación. Het is de zetel van de Wetgevende Macht en herbergt de Kamer van Volksvertegenwoordigers en de Senaat.
Het werd reeds in 1906 ingehuldigd maar was pas volledig afgewerkt in 1946.Boven zie de grootste koepel van de stad, die met een weliswaar kleinere schaal, wil wedijveren met die van Washington.


Spijtig genoeg konden we het “Blauwe salon” waar je tot boven in de koepel kan kijken, niet bezoeken omdat er restauratiewerken aan de gang waren… ( waar hebben we dat nog gehoord?). Overal in Buenos Aires wordt er aan gebouwen en pleinen en straten en wegen gewerkt voor het grote feest van het tweehonderdjarig bestaan van Argentinië : el Bicentinario… ( start 25 mei 2010 ).Bovendien mogen er in de schitterende bibliotheek ( bijna 2 000 000 boeken )geen foto’s genomen worden,noch films gedraaid… Later wordt ons dezelfde beperking opgelegd in de Kamer van Volksvertegenwoordigers ( wegens “seguridad” )



La Plaza de los Dos Congresos geeft het einde van de Avenida de Mayo aan ( 2 km lang, tussen de Casa Rosada, zetel van de Uitvoerende Macht en het Congeso, zetel van de Wetgevende Macht ).Hier duidt een monoliet ook Kilometer 0 aan voor alle nationale wegen in het land.


Midden op de Plaza del Congreso is er ook weer een plaats voorzien waar honden kunnen spelen.

Ik loop overal op Paseaperreos

Ook hier zijn de paseaperros van dienst! Zelfs op de Plaza de Mayo!

Op wandel

Het is weeral prachtweer, en terwijl Marianne wat rust neemt , ga ik op stap. Eerst naar de kiosk toeristeninformatie op de hoek van Rivadavia en Florida. Ik wou graag de bezoekuren weten van El Congreso de la Nación. Rondleidingen zijn er vandaag om 11u en 17u. Elf uur haal ik niet meer… Misschien beter dan de toer van 17u samen met Marianne nemen… Dan bedenk ik voor nu wel wat anders…Ik wou toch het hoekje vinden met het bankje met Mafalda!


Ik wandel de Avenida de Mayo tot voorbij Tortoni om aan de overzijde Tacuari in te lopen. Geen speciaal aangename straat! Dan maar links Alsina in . Daar zie ik alvast de torentjes van weer een kerkje. En inderdaad, ik loop op San Juan Bautista. Heel rustig! Er is ook een patio ( van het aanpalend college).


Ik loop hier nu wel in het weinig toeristische gedeelte van San Telmo. Ik volg Piedras tot ik Chili tegenkom,dan linksaf tot aan Defensa. Knappe koloniale gerestaureerde huizen worden afgewisseld met min of meer verwaarloosde en kleurloze appartementsgebouwen.


En inderdaad, op het hoekje Defensa, Chili staat het bankje met Mafalda. Schitterend figuurtje van de tekenaar Quino (Joaquín Salvador Lavado ) . Een beetje kinderlijk wijsheid doet niemand kwaad…

In Chili, de laatste Cuadra voor Avenida Paseo Colón ( die achter de Casa Rosada doorloopt ) sta ik plots voor het reiscafé ViaVia!Nu kan ik dus wel niet anders dan op het terrasje gaan zitten en er een frisse pint pakken! Het concept is volkomen hetzelfde als in Antwerpen. Zelfs het grote zwarte bord met de menu in wit krijt geschreven, hangt er , en ook de wereldkaart en je drinkt er ( als je wil ) Stella Artois!

Parque Lezama

Parque Lezama is de groene long van San Telmo. Het ligt geperst tussen San Telmo en La Boca.In de loop van zijn bestaan had het diverse eigenaars en bestemmingen tot het in 1857 verkocht werd aan José Gregorio Lezama die het nog uitbreidde door gronden bij te kopen. Hij verbouwde ook het landhuis en maakte van de gronden zijn privé park.Zijn vrouw,Angela Alzaga, was een grote liefhebster van exotische planten en zo werden er dus uit alle windstreken aangevoerd. Er zijn er nog veel in het park te zien.Toen ze weduwe werd, verkocht ze het eigendom, op voorwaarde dat het een publiek park zou worden en de naam van haar echtgenoot zou dragen.
Om er te geraken wandel ik heel Defensa af, voorbij Plaza Dorrego…



Tja , zie, hier loopt de autostrade gewoon boven de straten en een aantal huizen!Ik moet er dus onderdoor wandelen om het park te bereiken.

Een van de enorm oude uitgegroeide bomen trekt wel mijn aandacht. Ook in Recoleta heb me aan zo eentje staan vergapen…

In het gras onder de bomen pikken duiven en parkieten er lustig op los!

Het landhuis is zo aangepast dat het nu fungeert Museo Histórico Nacional. Volgens de gids herbergt het een 50000 stukken die op een of andere manier met Argentinië verbonden zijn, dit tot 1950.Zo zie je er o.a. het zwaard van José de San Martin, en de vlag van Manuel Belgrano…

Voor ik de lange terugweg aanvang, zet ik me met de porteños op een van de vele banken om te genieten van het groen en het gekwetter van de talrijke vogels. In dit park zie ik geen paseaperros maar wel gewone mensen die hun hond aan de leiband uitlaten.

Nog Casa rosada

Vorig jaar konden we dit “paleis” niet bezoeken omdat er restauratiewerken uitgevoerd werden. Dit jaar hadden we meer geluk!Alhoewel er nog steeds gewerkt worden zijn bezoekjes nu mogelijk! In de inkomhal wordt je door zeer vriendelijke “grenadiers” ontvangen die bereid zijn tot een praatje en graag mee op de foto willen. Het zijn de gidsen die de verschillende groepen rondleiden. Je kan Engels of Spaans kiezen. Een echte luxe voor toeristen want bv in de Manzana de las Luces gebeurt de rondleiding alleen in ’t Spaans ( en krijgen anderstaligen een papiertje met een sumiere korte inhoud in het Engels)!

De monumentale trappen doen even denken aan ons eigen stadhuis in Antwerpen .Alleen, zijn er hier zo’n 3 van die trappen. De zin om te “schrijden” wordt afgewisseld met een drang om van deze trapleuningen te glijden… Maar ik veronderstel dat dat nu net niet mag. Ik zal me hier maar gedeisd houden…


Dit is wel een prachtig gebouw met galerijen,schitterende zalen en patio’s.


In de ruime zaal waar de bustes van de Argentijnse presidenten prijken, schrijven we in het gastenboek dat we hier waren!