Het is hard die maandagmorgen uit ons bed te kruipen... onze zeebenen zijn nauwelijks weg, de urenlange vluchten zijn nog niet verteerd en de weinige uren slaap lijken hun tol te eisen!Onze koffers zijn slechts half uitgepakt... en bovendien merken we dat we toch wel wat kapstokken te weinig vinden in onze kast!!! (hebben we dit jaar dan toch weer te veel meegesleept?). We vragen een voorzichtig geschatte zes kapstokken bij, die we promp op onze kamer terugvinden na 't ontbijt... Maar wat blijkt? Door alles boven mekaar te hangen, vinden we niets terug... Dus... terug naar de receptie...Met een allercharmantste glimlach vraag ik nog "unas perchas màs?" en de grapjassen leveren ons dit:
Een beetje overdreven?Maar neen, het hadden er best meer mogen zijn...Toen ik de volgende dag allercharmants ter receptie ging om hen uitvoerig voor de "enkele" kapstokken te bedanken, was het ijs opnieuw gebroken... Marianne en ik waren weer :"Die twee van de 803" die best een grapje konden verdragen!
Plezante mannen, die BuenosAiresianen...
BeantwoordenVerwijderenToch leuk als je de taal spreekt, hé, dat wordt altijd geapprecieerd!
BeantwoordenVerwijderen